پابلوون ال‌اکو ۲۰۲۰: آزمایشی از معماری احساسی
پابلوون ال‌اکو، طراحی شده توسط تیم Cronoboros / TANAT، نمونه‌ای از معماری احساسی است که بر اساس منشور معماری احساسی می‌باشد و از قواعد سنتی مثل تقارن، هم‌سازگاری ساختاری و توابع خاص هر بخش فراتر می‌رود.
منشور معماری احساسی که در سال ۱۹۵۳ توسط متیاس گئریتز منتشر شد، ادعا می‌کند که معماری می‌تواند فراتر از درک منطقی و منطقی فضا حرکت کند و احساسات عمیقی را برانگیزد. این منشور، ال‌اکو را به عنوان یک آزمایش طراحی می‌کند که از استانداردهای کلاسیک مانند تقارن، هم‌سازگاری ساختاری و توابع خاص هر بخش رهایی می‌یابد.
پابلوون ال‌اکو به‌صورت یک تجربه آزاد از معماری طراحی شده است؛ فضاها به‌صورت آزاد و بدون تابعیت خاصی ساخته شده‌اند. این رویکرد به‌جای اینکه هر بخش را به یک کار خاص اختصاص دهد، سعی می‌کند احساسات را در تمام فضاها ایجاد کند.
این پروژه نشان می‌دهد که معماری می‌تواند به‌عنوان یک بخش از یک سیستم پیچیده هنری عمل کند؛ در آن مجسمه‌سازی، نقاشی، رقص، موسیقی، شعر و معماری در یک واحد متحد به‌هم می‌پیوندند. برای طراحان، این نشان می‌دهد که می‌توانند در طراحی‌های خود به‌جای تمرکز بر کارکرد، بر ایجاد تجربه احساسی تمرکز کنند.
برای کسانی که در زمینه طراحی، انیمیشن یا ساختارهای تعاملی فعالیت می‌کنند، ال‌اکو نمونه‌ای است که می‌تواند الهام‌بخش باشد؛ به‌کارگیری اصول احساسی در فضاها می‌تواند تجربه کاربر را به‌طور عمیق‌تری شکل دهد.
پیش‌بینی می‌شود که پروژه‌های آینده نیز به‌دنبال ترکیب هنرهای مختلف و ایجاد فضاهای احساسی باشند. این روند می‌تواند به‌عنوان یک الگوی جدید در طراحی‌های معماری و دیجیتال مطرح شود.